“Media vervullen in onze cultuur en democratie een spilfunctie, die ver voorbij het ‘doorgeefluik’ of ‘hulpmiddel’ reikt dan dat zij volgens hun letterlijke betekenis zijn.” We lezen hier socioloog en publicist Dick Pels, die stelt dat we – in vergelijking met pakweg de jaren zestig of zeventig – inmiddels leven in een mediacratie waarin politici gemakkelijk ten prooi kunnen vallen aan invloedrijke journalisten met een eigen agenda. De media is veranderd van een schoothondje in een waakhond – en de ene politicus gaat daar veel handiger mee om dan de andere. Dat roept natuurlijk de vraag op wat – anno 2010 – de beste strategieën zijn om met media om te gaan. Waar liggen de kansen op het gebied van oude en niet-meer-zo-nieuwe-media? En is 2010 het jaar van de definitieve doorbraak van social media?

Een ingewikkeld spel jongleren

Dé reden waarom social media een enorm potentieel wordt toegedicht, is natuurlijk gelegen in het feit dat het politieke partijen en politici de mogelijkheid geeft om weer (“net als vroeger”) direct te communiceren met publiek. Maar daarmee kunnen we oude en niet-meer-zo-nieuwe media natuurlijk nog niet afschrijven. Kranten, radio, televisie en weblogs hebben een enorm publiek. Duidelijk is dat succesvolle politieke en journalistieke bedrijven tegenwoordig verstrengeld zijn in een innige omhelzing – ze zijn min of meer veroordeeld tot gebroederlijk optreden om politiek nieuws te maken. Pels noemt dit herkenbare mechanisme de ‘co-productie van politiek nieuws’. Voor politici en politieke partijen heeft dit een positieve en een negatieve variant. Op slechte dagen kan men wakker worden om in de vuurlinie terecht te komen van invloedrijke media. Dit moet eigenlijk voorkomen worden. Vraag het Ella Vogelaar. Op goede dagen trekken politici, journalisten en deskundigen in tijdelijke en fragiele allianties gezamenlijk ten strijde tegen een gelegenheidsvijand.

Ella Vogelaar heeft het heel zwaar gehad. Minder vernietigende co-producties tussen politiek en media zijn de praktijk van alledag. Veel journalistieke bedrijven die nog onafhankelijkheid en distantie willen pretenderen doen dat vaak door een ingewikkeld spel jongleren waarbij bepaalde deskundigen, bepaalde politici, bepaalde politieke partijen simpelweg niet te vaak ‘aan de beurt mogen komen’ maar desondanks wel in een carrousel zitten die vaak ‘input’ verzorgen.

Hier loont de volharding. Wie de waakhond goed behandelt krijgt hier vroeg of laat een beloning voor. Allianties kunnen – eenmaal aanbeland in een iets meer gestold stadium – een structureel patroon krijgen. De persoonlijke pr van een politicus gaat er dan wel bij varen. Weinig invloedrijke journalisten lopen enorm te koop met hun persoonlijke voorkeuren – maar dat wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Een wel heel zichtbare uitzondering op die regel moet Prem Radhakishun zijn die het presteerde om in één week tijd drie keer Mei Li Vos in zijn radioprogramma Peptalk te hebben (met mij indertijd als dienstbaar redacteur van de “grote Prem”).

Omzeil de media: social media

Volgens Sietse Bakker, directeur van MediaBattery, gaan we bij de Tweede Kamer-verkiezingen van 2011 (dit artikel werd gepubliceerd voor de val van het kabinet Balkenende IV, red.), pas echt de kracht van social media zien: “De echte doorbraak van social media heeft natuurlijk pas plaatsgevonden tijdens de huidige kabinetsperiode. Bij lokale verkiezingen zie je veel aardige pogingen worden gedaan, maar dat lijkt vaak een beetje op ‘moeten’, of puur individueel initiatief. Van strategische toepassing van social media is nog nauwelijks sprake.”

Toch liggen hier voor politieke partijen kansen. Wanneer er sprake is van een integrale aanpak op het gebied van social media kunnen partijen direct communiceren met publiek. “De SP heeft de toon gezet met virale filmpjes van Jan Marijnissen een aantal jaar geleden. Vandaag de dag is D66 ook heel aardig bezig, met snelle verspreiding van relevante content via diverse platforms. Op Twitter zie ik dat D66’ers zowel nationaal als lokaal erg actief zijn. Dat geldt trouwens ook voor Femke Halsema van Groenlinks en CDA-minister Maxime Verhagen. Ik merk dat het jonge mensen aanspreekt!”

De truc om oude en niet-zo-nieuwe-media te omzeilen is volgens Bakker gelegen in het creëren van incentives: “Dat geeft motivatie om via kanalen als Facebook of Twitter in contact te staan met het hart van de politiek. Bepaalde informatie “als eerste krijgen”, bijvoorbeeld. Miljoenen mensen schreven zich in toen de Obama-campagne in 2008 aankondigde de running mate per SMS bekend te maken. Zulke initiatieven werken het best als ze deel uitmaken van een goede strategie.”

Bakker is gematigd optimistisch over D66: “Het goed aanpakken van online strategie, en dan vooral social media, kan zetels opleveren. Of kosten. De nieuwe website van D66 is een flinke vooruitgang, maar het kan nog beter. Het moet nog beter.”

Foto: Alexander Pechtold op het recente partij-congres van D66 (bron onbekend)

Aanmelden voor het lijsttrekkerschap kon middels een online formulier. Uit nieuwsgierigheid en, zo geef ik toe, uit een bescheiden dosis politieke ambitie, besloot ik het formulier in te vullen. Naam, adres, woonplaats, contactgegevens, een inhoudelijke onderbouwing en zelfs een foto dienden te worden bijgevoegd.

Kort daarop ontving ik een e-mail van de redactie, met het verzoek om meer informatie. Na het verzenden van deze informatie bleef het enige tijd stil. Tot op 30 maart een e-mail binnenkwam met de titel “UITNODIGING LIJST 0″. De e-mail bevatte twee attachments; eentje met de uitnodiging voor de selectiedag, en eentje met een zogenaamde quit-claim. Zo’n overeenkomst is, kort gezegd, bedoeld om BNN en het productiebedrijf te vrijwaren van claims omtrent het gebruik van de beelden die zij zullen maken.

De quit-claim zag eruit als een vrij normale quit-claim voor een dergelijk programma. Waar ik echter over viel, was de uitnodiging zelf:

We verwachten van je dat je als beoogd lijsttrekker inhoudelijk sterk bent en de standpunten van de partij op originele en gepassioneerde wijze naar buiten weet te brengen. Maar minstens zo belangrijk is dat je goed campagne voert en jezelf kunt verkopen.

Kijk hoe succesvolle politici het doen: Pim Fortuyn wandelt langs het strand met zijn twee hondjes, Annemarie Jorritsma zingt een duet met Gordon en Obama doet een dansje in een tv-show. Het is dus van groot belang dat je jezelf op deze selectiedag op een originele wijze weet te presenteren voor de jury.

De deskundige jury verwacht dat je een visie hebt op wat er aan Nederland moet veranderen om het voor jongeren beter te maken. We letten op je argumentatie, je charisma, je passie, hoe je eruit ziet, maar ook op alles wat je extra meebrengt.

Laat in 60 seconden zien wie jij als lijsttrekker bent en waar je voor staat. Haal daarvoor naast een goed verhaal werkelijk alles uit de kast: een lied, een persoonlijke touch, doe een dansje, neem een VJ mee, je eigen opiniepeiling of een bevriende BN’er. Kom met een aanstekelijke slogan, je eigen zangkoor of neem desnoods 100 kakelende kippen mee!

Oftewel laat jezelf 100% zien en horen en wie weet zit jij na 9 juni in de Tweede Kamer!

Pardon? Hondjes? Een duet? Een dansje? 100 kakelende kippen? In 60 seconden? Idols Goes Politics, was het eerste dat in me op kwam. Toen ook nog eens bleek dat BNN geen voorselectie had gehouden, maar iedereen die zich had aangemeld zou laten opdraven op de selectiedag, besloot ik de uitnodiging dankbaar af te slaan.

Met deze aanpak kiest BNN, helaas, voor de populistische weg. Terwijl politiek is verworden tot een oerwoud van slimme one-liners, vlugge commentaren en populistische standpunten, heeft jong én ambitieus Nederland juist behoefte aan een oprechte, doordachte en inhoudelijke vertegenwoordiging in de landelijke politiek. Tevens heb ik op internet, zowel in de openbaarheid als op Facebook, Twitter en per email, van een groeiend aantal jongeren die zich hiervoor hebben aangemeld begrepen dat ook zij niet zullen ingaan op de uitnodiging van BNN. Jammer, want onder deze mensen bevinden zich wat mij betreft zeer capabele, intelligente en oprechte jongeren die daadwerkelijk het verschil zouden kunnen maken in de Tweede Kamer. Een oordeel over mijn eigen capaciteiten laat ik graag aan anderen over, maar ik zou mezelf, noch anderen serieus nemen wanneer zij voor een dergelijk initiatief in competitie willen gaan met dansjes en 100 kakelende kippen.

Ik vind dat niemand het recht heeft te klagen zonder in actie te komen. Helaas staat BNN echter niet open voor feedback. Telefoontjes worden niet doorverbonden naar de redactie van het programma Lijst 0. “Je zult toch echt moeten e-mailen”. Maar ook e-mails worden, zelfs na een volle week, niet beantwoord.

BNN slaat, wat mij én een groeiend aantal anderen, de plank volledig mis met de inslag van het programma. Zelfs wanneer BNN uiteindelijk een goede lijsttrekker én gevolg vindt om dit initiatief gestalte te geven, dan nog is de kans aannemelijk dat een behoorlijk aantal jongeren met een inhoudelijke en oprechte boodschap, die voortvloeit uit de ambitie om iets te betekenen voor Nederland, de komende dagen niet eens zal komen opdraven bij de audities. Daarmee doet BNN een zware concessie die wellicht goed is voor de kijkcijfers, maar inhoudelijk niet het onderste uit de kan oplevert.

Zoals wel vaker op zaterdag, streek ik rond lunchtijd neer bij Brasserie De Serre op het Osdorpplein in Amsterdam Nieuw-West Osdorp. Mijn aandacht werd al bij aankomst getrokken door twee clownesk uitgedoste steltlopers, die de suggestie wekten nog geen uur geleden voor een mooie transfersom te waren overgenomen van Circus Renz. Wat hun boodschap was weet ik niet, en namens wie zij hun kunstje vertoonden is me geheel ontgaan. Zij werden verdreven door een stel GroenLinks folderaars – is dat überhaupt een woord? – die strategisch al het passerende volk uit een zijstraat ‘opving’ met een foldertje. Omdat campagne voeren hard werken is en er geen tijd is te verliezen, werden er ondertussen broodjes groenteburger (?) weggewerkt. Op een andere hoek van het plein vonden PvdA-rozen gretig aftrek door de dames, en werd elk kind van onder de 12 gemerkt met een PvdA-ballon. CDA’ers – zij hadden geen fratsen – hielden het voor gezien en maakten bijkans een praatje met een aantal VVD-figuren. Zij hadden hun kamp opgeslagen in de meest dode hoek van het winkelcentrum, tegenover het gesloten theater. Wellicht dat het gesloten theater het politeke toneel moest symboliseren? Bijzondere keuze, dat wel! Gedesoriënteerde SP-kameraden poogden met weinig succes de acrobatische kunsten van Agnes Kant te imiteren. Een vader, uitgedost met D66-sjaal, probeerde zijn dochter, vastgebonden aan een D66-ballon, het tafereel te besparen. Iets met opvoeding.

Al rondkijkend overviel me een bijzonder gevoel. Ik had het gevoel onzichtbaar te zijn. Althans, voor de strijdende legers der campagnevoerders, want geen van hen vond het nodig me te overtuigen. Straal ik iets uit van “ik weet het al jongens, don’t bother” en zo ja, wat dan? VVD? D66? Of toch Groenlinks? Ze zullen toch niet denken dat ik PVV…?

Ik vroeg me af of het op deze manier voeren van ‘campagne’ zinvol is. Of er daadwerkelijk mensen zijn die na het zien van een stel steltlopers, na het krijgen van een PvdA-roos of een D66-sjaal daadwerkelijk het rode potlood ter hand nemen en hun stem geven aan de desbetreffende partij. Als dat zo is, al is het maar voor een klein deel van de kiesgerechtigde bevolking, dan geeft me dat een bijzonder ongemakkelijk gevoel. Hoeveel mensen verdiepen zich vandaag de dag nog in verkiezingsprogramma’s? Hoeveel mensen doen de stemwijzer, lezen een paar brochures, of gaan naar verkiezingsdebatten en -bijeenkomsten? Dát zou ik nou zo graag eens willen weten. Sla die wekelijkse peiling maar een keer over.

Ik ben groot voorstander van democratie. Démos, volk. Crateo, regeren. Maar is het écht het volk dat regeert, middels het kiezen van een volksvertegenwoordiging? Of kiezen we voor de roos. De ballon. De steltloper. De kop tomatensoep. Een sjaaltje. Voelt u zich aangesproken? Is dat uw voornaamste motivatie om woensdag juist op die partij te stemmen? Ik wil u om een gunst vragen. Blijf woensdag thuis. Stem niet. Beschouw het als uw morele burgerplicht. Namens de rest van Nederland, bedankt!

Veel mensen vragen zich af wat die functie nu precies inhoudt en wat ik gedurende twee weken in Moskou heb gedaan. Ik zal een poging wagen daar in deze post antwoord op te geven.

Als Manager Communicatie & PR ben ik verantwoordelijk voor alle externe communicatie vanuit de internationale organisatie. Ik heb dus vrij weinig te maken met de Nederlandse deelname – niet meer of minder dan die van de andere 41 deelnemende landen. Mijn werk is onder te verdelen in drie categorieën:

• Aansturen van nieuwe media-activiteiten
• Relaties onderhouden met de internationale media
• Het adviseren een aansturen van de gastomroep

Het perscentrum van het 54ste Eurovisie Songfestival opende haar deuren op 2 mei. Daarom ben ik op 30 april al naar de Russische hoofdstad afgereisd om samen met de organisatoren te kijken of alle faciliteiten in orde waren. Channel One Russia, de organiseren omroep, huurde SPN Ogilvy in om alle persfaciliteiten te verzorgen. De eerste indruk was zeer goed, het team gemotiveerd en de vooruitzichten waren optimistisch! Na een uitgebreide briefing van mijn kant kon iedereen aan de slag. Leuke anekdote: Traditioneel dans ik tijdens die meeting op de persconferentie-tafel. Niet omdat ik zo goed kan dansen, maar om te testen of de tafel dat aankan. Zo nu en dan beklimt een enthousiaste deelnemer de tafel om zijn of haar kunsten te vertonen, en dan wil je geen ongelukken Enfin, de tafel hield ‘t, en het ijs was gebroken!

Tijdens de zogenaamde event weeks wordt volop gerepeteerd. Na elke repetitie – elk land repeteert twee keer – volgt een persconferentie. Een eenvoudige rekensom (42 landen x 2 persconferenties) leert dat er gedurende die twee weken 84 persconferenties worden belegd. Daar komen nog de persconferenties van de winnaars, de presentatoren en de organisatoren bij. Al met al zo’n 90 persconferenties, die volgens een beproefde routine worden afgewerkt. Voor het team van de organiserende omroep is dit een behoorlijke beproeving. Mijn team en ik hebben enkele jaren ervaring met deze routine, maar voor de mensen van de gastomroep is het elk jaar weer een hele nieuwe ervaring. De Russen doorstonden de test met glans!

Die twee weken bestaan voor mij vooral uit contact onderhouden met de media, de fans en de crew. Dat betekent vooral veel vragen beantwoorden. Journalisten willen nieuws. De crew wil antwoord op de vraag “hoe ging dat nou in voorgaande jaren” en de fans zijn vooral heel nieuwsgierig! Het new media team – 10 fijne collega’s – dat ook onder mijn verantwoordelijkheid valt, opereert inmiddels geroutineerd. Het is het derde jaar dat we met elkaar werken. Daarnaast had ik rondom de live shows het genoegen ondersteund te worden door mijn beste vriend en gerespecteerde collega Danny Mekic’. Tijdens de live shows hebben we samen de zogenaamde photo pools gecoordineerd. Dat zijn twee groepen fotografen – een kleine (12) en een grote (42) – die respectievelijk gedurende de hele live show, danwel zodra de winnaar op het podium verschijnt, foto’s mogen maken in de arena. Enerzijds wil je de persbureaus en grote mediabedrijven helpen bij het verkrijgen van de beste en mooiste foto’s, anderzijds kan en mag dit de productie van de TV-show niet verstoren.

Tussen de bedrijven door probeer ik zoveel mogelijk verbeterpunten voor de toekomst op te schrijven, zodat we volgend jaar nog beter, nog efficienter en nog professioneler te werk kunnen gaan.

Alles bij elkaar hebben we gedurende die twee weken 2,238 journalisten uit meer dan 80 landen over de vloer gehad. En minister-president Putin! Een uur voor zijn onaangekondigd inspectiebezoek kreeg ik van een van organisatoren een briefje in mijn handen gedrukt, inclusief ernstige gezichtsuitdrukking. ‘Putin at 12:00′ stond erop. Ik keek op mijn horloge… 11:24… Goed. “This is fun, people,” zei ik nog tegen het team. Geruisloos bereidden we ons voor op de komst van de delegatie. Het bezoek, dat zo’n 30 minuten duurde, verliep verder vlekkeloos. Een bijzondere ervaring!

In de tweede week had ik, onder anderen, een cameraploeg van CNN over de vloer. Speciaal voor het programma Backstory heb ik ze een exclusieve rondleiding achter de schermen gegeven. Het item, dat meermaals wereldwijd is uitgezonden, vind je hier.

Op dinsdag 12 mei vond de eerste halve finale plaats. Zo’n eerste live show is toch altijd spannend. Je werkt er een heel jaar naartoe en dan is het moment daar dat Europa het resultaat van 12 maanden noeste arbeid ziet. Na de show leidde ik samen met Dimitry Shépelev, die de Oekrainse versie van Idols presenteert, de persconferentie met de 10 winnaars (net als die na de tweede halve finale, trouwens).

Na twee weken van repetities, persconferenties, interviews, uitdagingen, feestjes, ups en downs, en natuurlijk heel hard werken was het op zaterdag 16 mei dan eindelijk zover; de Finale van het 54ste Eurovisie Songfestival. 25 landen waren vertegenwoordigd. Al vrij snel ging de Noorse Alexander Rybak er met de winst vandoor. Het waren de Nederlandse douze points die hem uiteindelijk over het magische point-of-no-return duwde – vanaf dat moment kon hem de overwinning niet ontgaan. Zijn zelfgeschreven nummer Fairytale is hard opweg om een internationale hit te worden – en daar zijn we natuurlijk ontzettend blij mee! Vlak na de finale had ik de eer de winnaar te mogen presenteren tijdens ‘zijn’ overwinnings-persconferentie, waar ruim 1,000 journalisten van over de hele wereld op afkwamen. Je kunt die persconferentie, evenals de live shows zelf, terugkijken op www.eurovision.tv/esctv.

Het resultaat: Een ijzersterke finale. Een Webby Awards Honoree vermelding voor de website, die meer dan 70 miljoen pageviews serveerde. 125 miljoen televisiekijkers. Zo’n 750.000 streaming sessies. Een record aantal stemmen per telefoon en SMS (de exacte cijfers kan ik nog niet prijsgeven, maar de eerste indicatie is bemoedigend). En natuurlijk vele tienduizenden items in kranten en tijdschriften, op radio en televisie, en natuurlijk op het internet… van Australie tot Canada, en van IJsland tot Azerbaijan!

Maar, al het harde werk van mezelf ten spijt, het waren de mensen die me het meest geraakt hebben. De artiesten en hun aangang – 1500 delegatieleden! – die stuk voor stuk keihard hebben gewerkt. De meer dan 3,000 crew-leden en vrijwilligers die dit alles hebben mogelijk gemaakt. Mijn eigen team van 10 fantastische mensen! De 300 aanwezige fans. De 2,238 toegewijde journalisten. Ik heb in Moskou meer vrienden gemaakt dan op welk songfestival dan ook! Ik kijk ernaar uit een aantal ervan op korte termijn weer te ontmoeten. Foto’s van ons afscheid, kort na de finale, vind je hier!

9 juni vlieg ik alweer naar Oslo voor de eerste briefing met de Noorse omroep, die het 55ste Eurovisie Songfestival op 25, 27 en 29 mei 2010 gaat organiseren in de hoofdstad. Het eerste contact is uiterst plezierig, dus ik heb er nu al zin in!

2011 is natuurlijk nog ver weg en we zullen tot die tijd ongetwijfeld veel zien gebeuren op het gebied van nieuwe media. Sinds de laatste Tweede Kamer-verkiezingen wordt al veelvuldig gebruik gemaakt van nieuwe- en sociale media. Onze premier is met zo’n 150.000 ‘vrienden’ een graag geziene gast op Hyves. Het was Rita Verdonk die eerder dit jaar haar trotsopnederland.com lanceerde. Terwijl onze minister-president op Hyves haast een cultstatus heeft verkregen, zag ‘IJzeren Rita’ haar met veel bombarie gelanceerde beweging doven als een nachtkaars. Waar Obama via een scala aan online kanalen zijn standpunten communiceerde, vroeg Verdonk de Nederlandse bevolking om samen tot een programma te komen. Het is te vroeg om het initiatief van de voormalig VVD-er af te schrijven, maar niets duidt erop dat het initiatief een daverend succes is. De wiki faalde al snel dankzij een legertje spammers, de website doet nog altijd statisch aan en media-aandacht voor de ontwikkelingen binnen de ‘beweging’ is er niet.

Betrokkenheid
Ik kan me voorstellen dat voor Nederlandse politieke partijen de verleiding groot is om het Obama-concept een op een in de polder uit te rollen. In tegenstelling tot de Amerikanen zijn Nederlanders veel minder betrokken bij de politiek en is het hier vrij ongebruikelijk om met campagnemateriaal langs de deuren te gaan, grote verkiezingsbijeenkomsten te houden en potentiële kiezers met miljoenen tegelijk te bellen om ze toch vooral over te halen om voor ‘jouw’ kandidaat te stemmen. Laat staan dat Nederlanders massaal geld doneren aan politieke campagnes. Met enig optimisme valt nog wel te pleiten voor de mogelijkheid dat een dergelijke ‘campagne 2.0’, die zich grotendeels online afspeelt, juist jonge mensen zou kunnen inspireren tot nieuwe betrokkenheid. De online campagne van Obama was er echter op gericht supporters aan te moedigen eerdergenoemde activiteiten te ondernemen. Politiek Nederland zal de Obama-strategie dus flink onder handen moeten nemen om deze aan te passen aan de Nederlandse manier van politiek bedrijven..

Goed, aanpassen dus. Maar hoe dan? Waar jong en oud in Nederland niet schromen het debat – al dan niet anoniem – aan te gaan, is op internet. Tenzij de komende jaren (onverwacht) extreme veranderingen in de mediaconsumptie plaatsvinden, is het aannemelijk dat Nederlandse politici en politieke partijen zich zullen moeten richten op het online debat en het online werven van kiezers. Een weblog en een Hyves-profiel zijn niet langer afdoende. Wie die kunst beheerst om op een vernieuwende en oprechte manier de jongere generatie kiezers aan te spreken, kan het nog weleens ver gaan schoppen in de verkiezingen van 2011.

Duidelijkheid
Tot op heden is geen van de gevestigde politieke partijen, noch de rijksoverheid in Nederland verrassend uit de hoek gekomen op internet. Zou er een prijs zijn voor het meest succesvolle politieke initiatief op internet, dan zou de eer naar de Stemwijzer van het Instituut voor Publiek en Politiek gaan. In de aanloop naar de Tweede Kamer-verkiezingen van 2006 werd de online stemhulp maarliefst 4,8 miljoen keer geraadpleegd. In de wirwar van politieke partijen en dikke verkiezingsprogramma’s heeft de kiezer behoefte aan duidelijkheid. Naast brandjes blussen is het communiceren van een duidelijke boodschap de rode draad in elke campagnestrategie. En dat is waar nieuwe- en sociale media een cruciale rol spelen. Herhalen, herhalen, herhalen!

De Obama-campagne is vanaf het prille begin glashelder geweest in de communicatie. ‘Change we can believe in. Yes we can.’ Een zeer onbescheiden boodschap die onbescheiden vaak, maar op een bescheiden manier werd gecommuniceerd. En die doneerknop, natuurlijk. Een krachtige, maar ook abstracte boodschap, die keer op keer werd herhaald in speeches, via de website, op Facebook, MySpace, YouTube en Twitter. Doordat vooral jonge mensen gebruik maken van een breed scala aan sociale media, worden zij meer blootgesteld aan herhaling van de boodschap.

Bescheidenheid
Het betrekken van vooral jongere kiezers en het communiceren (lees: herhalen) van de boodschap via de beschikbare online kanalen gaat een belangrijke, zo niet cruciale rol spelen bij de aankomende verkiezingen. Dat op zich is, zeker onder de communicatieprofessionals, geen nieuws. Nieuwe media spelen een steeds grotere rol in ons leven en dat geldt zeker voor hen die in 2011 voor het eerst naar de stembus mogen. Een interessante game changer – journalistiek Nederland kan vast niet wachten – kan de opkomst van een Nederlandse variant van Barack Obama zijn, die juist die doelgroep aanspreekt. Geen populist, geen opschudder, maar een bescheiden redenaar met een heldere, positieve en inspirerende boodschap. Ergens dichtbij het midden. Bescheidenheid is daar, gezien de Nederlandse volksaard, misschien nog wel het belangrijkst. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Zeker in een politiek landschap waarin de verschillen tussen partijen vaak moeilijk te onderscheiden zijn, kan online communicatie de doorslag geven. Wie in 2011 een klinkende verkiezingsoverwinning wil behalen, moet alvast op zoek gaan naar iemand die de invloed van sociale media begrijpt en kan toepassen. Sterker nog, de gevestigde politieke partijen kunnen het zich, met het oog op concurrentie en eventuele nieuwkomers, niet permitteren zich niet grondig te verdiepen in politiek 2.0. Of 3.0. Want voordat het 2011 is…

Dit artikel verscheen eerder op de website CommunicatieOnline.nl.