Zoals wel vaker op zaterdag, streek ik rond lunchtijd neer bij Brasserie De Serre op het Osdorpplein in Amsterdam Nieuw-West Osdorp. Mijn aandacht werd al bij aankomst getrokken door twee clownesk uitgedoste steltlopers, die de suggestie wekten nog geen uur geleden voor een mooie transfersom te waren overgenomen van Circus Renz. Wat hun boodschap was weet ik niet, en namens wie zij hun kunstje vertoonden is me geheel ontgaan. Zij werden verdreven door een stel GroenLinks folderaars – is dat überhaupt een woord? – die strategisch al het passerende volk uit een zijstraat ‘opving’ met een foldertje. Omdat campagne voeren hard werken is en er geen tijd is te verliezen, werden er ondertussen broodjes groenteburger (?) weggewerkt. Op een andere hoek van het plein vonden PvdA-rozen gretig aftrek door de dames, en werd elk kind van onder de 12 gemerkt met een PvdA-ballon. CDA’ers – zij hadden geen fratsen – hielden het voor gezien en maakten bijkans een praatje met een aantal VVD-figuren. Zij hadden hun kamp opgeslagen in de meest dode hoek van het winkelcentrum, tegenover het gesloten theater. Wellicht dat het gesloten theater het politeke toneel moest symboliseren? Bijzondere keuze, dat wel! Gedesoriënteerde SP-kameraden poogden met weinig succes de acrobatische kunsten van Agnes Kant te imiteren. Een vader, uitgedost met D66-sjaal, probeerde zijn dochter, vastgebonden aan een D66-ballon, het tafereel te besparen. Iets met opvoeding.

Al rondkijkend overviel me een bijzonder gevoel. Ik had het gevoel onzichtbaar te zijn. Althans, voor de strijdende legers der campagnevoerders, want geen van hen vond het nodig me te overtuigen. Straal ik iets uit van “ik weet het al jongens, don’t bother” en zo ja, wat dan? VVD? D66? Of toch Groenlinks? Ze zullen toch niet denken dat ik PVV…?

Ik vroeg me af of het op deze manier voeren van ‘campagne’ zinvol is. Of er daadwerkelijk mensen zijn die na het zien van een stel steltlopers, na het krijgen van een PvdA-roos of een D66-sjaal daadwerkelijk het rode potlood ter hand nemen en hun stem geven aan de desbetreffende partij. Als dat zo is, al is het maar voor een klein deel van de kiesgerechtigde bevolking, dan geeft me dat een bijzonder ongemakkelijk gevoel. Hoeveel mensen verdiepen zich vandaag de dag nog in verkiezingsprogramma’s? Hoeveel mensen doen de stemwijzer, lezen een paar brochures, of gaan naar verkiezingsdebatten en -bijeenkomsten? Dát zou ik nou zo graag eens willen weten. Sla die wekelijkse peiling maar een keer over.

Ik ben groot voorstander van democratie. Démos, volk. Crateo, regeren. Maar is het écht het volk dat regeert, middels het kiezen van een volksvertegenwoordiging? Of kiezen we voor de roos. De ballon. De steltloper. De kop tomatensoep. Een sjaaltje. Voelt u zich aangesproken? Is dat uw voornaamste motivatie om woensdag juist op die partij te stemmen? Ik wil u om een gunst vragen. Blijf woensdag thuis. Stem niet. Beschouw het als uw morele burgerplicht. Namens de rest van Nederland, bedankt!

Het nieuwe bedrijf Interactivum brengt experts binnen diverse vakgebieden bij elkaar om samen met de opdrachtgever tot een uniek resultaat te komen. Het team van interaction designers, communicatietrainers, coaches, PR-adviseurs, vormgevers, tekstschrijvers, juristen en programmeurs behoren binnen hun vakgebied aantoonbaar tot de top. Excellentie en passie voor communicatie is wat de mensen van Interactivum met elkaar gemeen hebben.

Interactivum is begonnen als samenwerkingsverband tussen Sharon Kroes, Danny Mekic’ en mijzelf. Dit weekend zitten we samen met Frank Hamming en Remco Roeleveld in het fantastische Berlijn. Om te genieten, maar vooral om met elkaar na te denken over de toekomst van Interactivum!

Veel mensen vragen zich af wat die functie nu precies inhoudt en wat ik gedurende twee weken in Moskou heb gedaan. Ik zal een poging wagen daar in deze post antwoord op te geven.

Als Manager Communicatie & PR ben ik verantwoordelijk voor alle externe communicatie vanuit de internationale organisatie. Ik heb dus vrij weinig te maken met de Nederlandse deelname – niet meer of minder dan die van de andere 41 deelnemende landen. Mijn werk is onder te verdelen in drie categorieën:

• Aansturen van nieuwe media-activiteiten
• Relaties onderhouden met de internationale media
• Het adviseren een aansturen van de gastomroep

Het perscentrum van het 54ste Eurovisie Songfestival opende haar deuren op 2 mei. Daarom ben ik op 30 april al naar de Russische hoofdstad afgereisd om samen met de organisatoren te kijken of alle faciliteiten in orde waren. Channel One Russia, de organiseren omroep, huurde SPN Ogilvy in om alle persfaciliteiten te verzorgen. De eerste indruk was zeer goed, het team gemotiveerd en de vooruitzichten waren optimistisch! Na een uitgebreide briefing van mijn kant kon iedereen aan de slag. Leuke anekdote: Traditioneel dans ik tijdens die meeting op de persconferentie-tafel. Niet omdat ik zo goed kan dansen, maar om te testen of de tafel dat aankan. Zo nu en dan beklimt een enthousiaste deelnemer de tafel om zijn of haar kunsten te vertonen, en dan wil je geen ongelukken Enfin, de tafel hield ‘t, en het ijs was gebroken!

Tijdens de zogenaamde event weeks wordt volop gerepeteerd. Na elke repetitie – elk land repeteert twee keer – volgt een persconferentie. Een eenvoudige rekensom (42 landen x 2 persconferenties) leert dat er gedurende die twee weken 84 persconferenties worden belegd. Daar komen nog de persconferenties van de winnaars, de presentatoren en de organisatoren bij. Al met al zo’n 90 persconferenties, die volgens een beproefde routine worden afgewerkt. Voor het team van de organiserende omroep is dit een behoorlijke beproeving. Mijn team en ik hebben enkele jaren ervaring met deze routine, maar voor de mensen van de gastomroep is het elk jaar weer een hele nieuwe ervaring. De Russen doorstonden de test met glans!

Die twee weken bestaan voor mij vooral uit contact onderhouden met de media, de fans en de crew. Dat betekent vooral veel vragen beantwoorden. Journalisten willen nieuws. De crew wil antwoord op de vraag “hoe ging dat nou in voorgaande jaren” en de fans zijn vooral heel nieuwsgierig! Het new media team – 10 fijne collega’s – dat ook onder mijn verantwoordelijkheid valt, opereert inmiddels geroutineerd. Het is het derde jaar dat we met elkaar werken. Daarnaast had ik rondom de live shows het genoegen ondersteund te worden door mijn beste vriend en gerespecteerde collega Danny Mekic’. Tijdens de live shows hebben we samen de zogenaamde photo pools gecoordineerd. Dat zijn twee groepen fotografen – een kleine (12) en een grote (42) – die respectievelijk gedurende de hele live show, danwel zodra de winnaar op het podium verschijnt, foto’s mogen maken in de arena. Enerzijds wil je de persbureaus en grote mediabedrijven helpen bij het verkrijgen van de beste en mooiste foto’s, anderzijds kan en mag dit de productie van de TV-show niet verstoren.

Tussen de bedrijven door probeer ik zoveel mogelijk verbeterpunten voor de toekomst op te schrijven, zodat we volgend jaar nog beter, nog efficienter en nog professioneler te werk kunnen gaan.

Alles bij elkaar hebben we gedurende die twee weken 2,238 journalisten uit meer dan 80 landen over de vloer gehad. En minister-president Putin! Een uur voor zijn onaangekondigd inspectiebezoek kreeg ik van een van organisatoren een briefje in mijn handen gedrukt, inclusief ernstige gezichtsuitdrukking. ‘Putin at 12:00′ stond erop. Ik keek op mijn horloge… 11:24… Goed. “This is fun, people,” zei ik nog tegen het team. Geruisloos bereidden we ons voor op de komst van de delegatie. Het bezoek, dat zo’n 30 minuten duurde, verliep verder vlekkeloos. Een bijzondere ervaring!

In de tweede week had ik, onder anderen, een cameraploeg van CNN over de vloer. Speciaal voor het programma Backstory heb ik ze een exclusieve rondleiding achter de schermen gegeven. Het item, dat meermaals wereldwijd is uitgezonden, vind je hier.

Op dinsdag 12 mei vond de eerste halve finale plaats. Zo’n eerste live show is toch altijd spannend. Je werkt er een heel jaar naartoe en dan is het moment daar dat Europa het resultaat van 12 maanden noeste arbeid ziet. Na de show leidde ik samen met Dimitry Shépelev, die de Oekrainse versie van Idols presenteert, de persconferentie met de 10 winnaars (net als die na de tweede halve finale, trouwens).

Na twee weken van repetities, persconferenties, interviews, uitdagingen, feestjes, ups en downs, en natuurlijk heel hard werken was het op zaterdag 16 mei dan eindelijk zover; de Finale van het 54ste Eurovisie Songfestival. 25 landen waren vertegenwoordigd. Al vrij snel ging de Noorse Alexander Rybak er met de winst vandoor. Het waren de Nederlandse douze points die hem uiteindelijk over het magische point-of-no-return duwde – vanaf dat moment kon hem de overwinning niet ontgaan. Zijn zelfgeschreven nummer Fairytale is hard opweg om een internationale hit te worden – en daar zijn we natuurlijk ontzettend blij mee! Vlak na de finale had ik de eer de winnaar te mogen presenteren tijdens ‘zijn’ overwinnings-persconferentie, waar ruim 1,000 journalisten van over de hele wereld op afkwamen. Je kunt die persconferentie, evenals de live shows zelf, terugkijken op www.eurovision.tv/esctv.

Het resultaat: Een ijzersterke finale. Een Webby Awards Honoree vermelding voor de website, die meer dan 70 miljoen pageviews serveerde. 125 miljoen televisiekijkers. Zo’n 750.000 streaming sessies. Een record aantal stemmen per telefoon en SMS (de exacte cijfers kan ik nog niet prijsgeven, maar de eerste indicatie is bemoedigend). En natuurlijk vele tienduizenden items in kranten en tijdschriften, op radio en televisie, en natuurlijk op het internet… van Australie tot Canada, en van IJsland tot Azerbaijan!

Maar, al het harde werk van mezelf ten spijt, het waren de mensen die me het meest geraakt hebben. De artiesten en hun aangang – 1500 delegatieleden! – die stuk voor stuk keihard hebben gewerkt. De meer dan 3,000 crew-leden en vrijwilligers die dit alles hebben mogelijk gemaakt. Mijn eigen team van 10 fantastische mensen! De 300 aanwezige fans. De 2,238 toegewijde journalisten. Ik heb in Moskou meer vrienden gemaakt dan op welk songfestival dan ook! Ik kijk ernaar uit een aantal ervan op korte termijn weer te ontmoeten. Foto’s van ons afscheid, kort na de finale, vind je hier!

9 juni vlieg ik alweer naar Oslo voor de eerste briefing met de Noorse omroep, die het 55ste Eurovisie Songfestival op 25, 27 en 29 mei 2010 gaat organiseren in de hoofdstad. Het eerste contact is uiterst plezierig, dus ik heb er nu al zin in!

Terecht betoogt Desmyttere dat de consument eerder geneigd is een paginagroot redactioneel artikel over bedrijf X of merk Y te lezen dan uitgebreid aandacht te besteden aan een evengrote advertentie. Daar komt nog bij dat een boodschap van een bekend en vertrouwd merk eerder wordt gehoord én aangenomen dan die van een nieuw en onbekend merk.

Wanneer een onbekend merk is door – schijnbaar – onafhankeleijke derden positief over het voetlicht wordt gebracht, zal de consument eerder geneigd zijn reclameboodschappen op te pikken en deze te vertrouwen. Vanaf het moment dat de doelgroep ook maar een beetje open staat voor subjectieve boodschappen – lees: reclame – dan kan een advertentiecampagne gerust van start.

Pr vormt dus de grondverf voor een reclamecampagne van een nieuw bedrijf of merk. Een uitzondering daarop is de verrassingscampagne, waarbij een onbekend merk of bedrijf anoniem probeert de nieuwsgierigheid te wekken van de consument. Eén van de eerste en grootste verrassingscampagnes was die van Zonnet, eind jaren ‘90, dat Nederland zich wekenlang liet afvragen waar “En toen was er licht” over ging. En dat leverde de gratis internetprovider dan weer een hoop media-aandacht op…

Er is helaas nog maar weinig onderzoek gedaan naar de bijdrage van pr aan merkbekendheid en -reputatie. Uit de Media Prominence Study van Text 100 Global Public Relations, deels gebaseerd op het meest recente Best Global Brands rapport van Interbrand, blijkt dat public relations zelfs belangrijker kan zijn dan reclame. De belangrijkste conclusie is dat gemiddeld 27 procent van de merkwaarde is gerelateerd aan hoe vaak een merknaam in de media verschijnt. In branches waarin consumenten meer onderzoek doen voordat zij tot aankoop overgaan kan pr zelfs de helft bijdragen aan de merkwaarde, zoals in de internet- en pc-industrie.

Ik heb geen actueel onderzoek kunnen vinden waaruit blijkt voor welk percentage media-aandacht van invloed is op het imago van politieke partijen, maar ik durf op basis van gezond boerenverstand te stellen dat dit zomaar dik boven de 80 procent zou kunnen zijn. Sommige bedrijven teren zelfs op alleen maar persaandacht en hebben – bij wijze van spreken – nog nooit een euro uitgegeven aan traditionele reclame. Weleens een advertentie van YouTube gezien..?

Wat is jouw visie op de verhouding pr versus reclame? En in welke volgorde? Laat gerust een bericht achter!